Çevre
Bir şeyin yakını, dolayı.
Kişinin içinde bulunduğu toplumu oluşturan ortam. Türk Dil Kurumu
Doğal çevre veya doğal dünya, yalnızca doğal yollarla meydana gelmiş canlı ve cansız tüm varlıkları kapsar. Doğal çevre terimi çoğunlukla Dünya ve Dünya’nın bazı bölgeleri için kullanılır. Bu kavram, insanlığın hayatta kalmasını ve ekonomik faaliyetlerini etkileyen tüm canlı türlerinin, iklimin, hava durumunun ve doğal kaynakların etkileşimini kapsamaktadır. Vikipedi – Doğal çevre maddesi
Çevre kirliliği, çevrenin doğal olmayan bir şekilde insan eliyle doğallığının bozulmasıdır. Bu ekosistemi bozma eylemleri; kirlenme şeklinde tabir edilmektedir. Çevre; dünya üzerinde yaşamını sürdüren canlıların hayatları boyunca ilişkilerini sürdürdüğü dış ortamdır. Diğer bir deyişle “ekosistem” olarak tanımlanabilir. Hava, su ve toprak bu çevrenin fiziksel unsurlarını, insan, hayvan, bitki ve diğer mikroorganizmalar ise biyolojik unsurlarını teşkil etmektedir. Vikipedi – Çevre kirliliği maddesi
Duyarlı olmak; bir kişinin çevresinde, toplumda veya doğada olup bitenleri fark etmesi, başkalarının duygu, düşünce ve ihtiyaçlarını önemsemesi ve bu durumlara karşı kayıtsız kalmayıp sorumlulukla hareket etmesidir.
Et-TEVVAB İsmi Hayatıma Nasıl Yansır?
- Bedenimin, elbiselerimin ve yaşadığım mekânların temizliğine özen gösteririm.
- Tövbe ve istiğfar ile manevi dünyamı kirlerden arındırmaya çalışırım.
- Kazancımın ve yediğim lokmaların helal ve temiz olmasına dikkat ederim.
- Tabiatı ve çevreyi korur, kirlenmesine sebep olacak davranışlardan kaçınırım.
- Düşüncelerimi, niyetlerimi ve ahlakımı kötü huylardan temizleyerek saf tutmaya gayret ederim.
Kimse Görmese de…
Her gün onlarca insan Mescid-i Nebevî’ye girip çıkıyordu. Kimi namaz kılıyor, kimi Resûlullah’ı (sav) dinliyor, kimi de bir derdine çare arıyordu.
Bir de Ümmü Mihcen vardı.
Onun yaptığı iş çok dikkat çekici değildi. Mescitte gördüğü çöpleri topluyor, kirlenen yerleri temizliyordu.
Kimse ona “Aferin.” demese de, kimse yaptığı işi fark etmese de devam ediyordu. Çünkü o, temizliği başkasının görevi değil, kendi sorumluluğu olarak görüyordu.
Bir gün Resûlullah (sav) onu göremedi.
“Ümmü Mihcen nerede?” diye sordu.
Ashâb, onun vefat ettiğini ve gece defnedildiğini söyledi. Resûlullah (sav): “Bana haber verseydiniz ya!” buyurdu.
Sonra mezarının yerini öğrendi, kabrine gitti ve onun için cenaze namazı kıldı.
Düşünün…
Kalabalıkların içinde sessizce temizlik yapan bir kadın vardı ve onun yokluğunu Resûlullah fark etmişti.
Belki de mesele sadece bir çöpü yerden kaldırmak değildi. Mesele, “Nasıl olsa bir başkası temizler.” dememekti. Kullandığın yeri kendinden sonrakine temiz bırakmak, ortak alanı kendi evin gibi korumak ve kimse görmese bile üzerine düşeni yapmaktı.
Bugün sınıfta yere atılmış bir kâğıdı görüp yanından geçmek de mümkün, eğilip kaldırmak da…
İşte insanın sorumluluğu bazen tam o anda belli olur.
Çünkü temizlik, yalnızca bulunduğun yeri değil; o yere karşı nasıl bir insan olduğunu da gösterir. (Buhârî, Salât, 74; Müslim, Cenâiz, 71)
Sence?
- Ortak bir alanda gördüğün çöpü “Ben atmadım.” diyerek bırakmak sence sorumluluk açısındanne ifade eder?
- Ümmü Mihcen’in mescidi kimse söylemeden temizlemesi, temizlik ile karakter arasında nasıl bir ilişki kurmamızı sağlar?
- Sınıf, okul, cami ya da park gibi ortak alanların temizliğinde gençler olarak hangi sorumlulukları üstlenebiliriz?
